José Ricardo F. Bezerra
Święto Chrztu Pańskiego kończy okres Bożego Narodzenia i inauguruje Okres Zwykły. Jest to decydujący moment w roku liturgicznym, ponieważ wyznacza moment, w którym Jezus opuszcza ukryte życie w Nazarecie i publicznie objawia się jako umiłowany Syn Ojca. Rzeka Jordan staje się zatem miejscem przejścia: od zwyczajnego życia do misji, od ciszy do głoszonego Słowa, od skupienia do oddania.
Ewangelia Mateusza na tę niedzielę jest krótka, ale treściwa. W zaledwie kilku wersetach poznajemy tajemnicę objawienia się Trójcy Świętej i głębokie znaczenie chrztu, który rozpoczyna publiczne życie Jezusa. Do medytacji nad tą Ewangelią proponujemy pięć punktów, które pomogą zgłębić tę tajemnicę, w oparciu o podcast ( https://www.youtube.com/watch?v=NAwjabyHxd4 ), z napisami w kilku językach do wyboru.
- Z Galilei do Jordanu
Jezus opuszcza Galileę i udaje się nad Jordan, aby spotkać się z Janem. Ta podróż nie jest jedynie geograficzna. Wyraża wewnętrzną decyzję, moment przejścia. Przez lata Jezus wiódł zwyczajne życie, posłuszny, pracujący, dzieląc rutynę Nazaretu. Teraz nadszedł czas, aby porzucić to ukryte życie i rozpocząć nową drogę.
Rzeka Jordan w historii Izraela zawsze była miejscem przeprawy. To właśnie tam lud wkroczył do Ziemi Obiecanej (por. Joz 3, 1-17). To tam Eliasz pozostawił Elizeusza jako swojego następcę i został wzięty do nieba (por. 2 Krl 2, 1-18). To właśnie tam Jezus rozpoczyna swoją misję. Wyjście z Galilei wskazuje, że codzienna wierność przygotowuje do wielkich początków. Nic nie rodzi się z improwizacji. Publiczne życie Jezusa wypływa z długiego, cichego posłuszeństwa.
W naszym życiu również zdarzają się takie momenty przejściowe. Są chwile, kiedy jesteśmy wezwani do pozostania, i chwile, kiedy jesteśmy wezwani do odejścia. Rozpoznawanie tych momentów jest częścią wsłuchiwania się w wolę Bożą. Chrzest Pański zachęca nas do pamiętania o kamieniach milowych naszej własnej drogi i do rozpoznawania, kiedy Bóg wzywa nas do podejmowania decyzji i przekraczania nowych progów.
- Chrzest i sprawiedliwość
Jan jest zaskoczony, widząc Jezusa zbliżającego się do chrztu. Chrzest Jana był chrztem dla nawrócenia grzeszników (por. Mt 3,6), a Jezus był bez grzechu (por. J 8,46). Opór Jana jest zrozumiały (por. Mt 3,14). Mimo to Jezus nalega: trzeba wypełnić wszelką sprawiedliwość (por. Mt 3,15). Ta sprawiedliwość nie jest jedynie zewnętrznym przestrzeganiem. Chodzi o pełne podporządkowanie się woli Ojca.
Przyjmując chrzest Janowy , Jezus okazuje solidarność z grzesznikami i w pełni przyjmuje ludzką kondycję. Zstępuje do wód nie po to, by zostać oczyszczonym, ale by ich uświęcić. Ten chrzest był znakiem kolejnego, który później zapowiedział (por. Mk 10,38; Łk 12,50). Stawia się w pozycji tych, których przyszedł zbawić. W geście Jezusa chrzest objawia swój najgłębszy sens: śmierć i życie, zstąpienie i wywyższenie. Zanurzając się w wodach, Jezus antycypuje całkowity dar z siebie na krzyżu. Wynurzając się z nich, wskazuje na nowe życie, które zostanie zaoferowane wszystkim. Nasz własny chrzest uczestniczy w tej tajemnicy, sprawiając, że umieramy dla grzechu i żyjemy dla Boga.
- Duch Boży
Po chrzcie Duch Święty zstępuje na Jezusa w postaci gołębicy (por. Mt 3,16). Nie jest to definicja Ducha Świętego, lecz widzialny znak Jego obecności i działania. Duch Święty, który unosił się nad wodami podczas stworzenia, teraz spoczywa na Synu.
Duch nie mówi, lecz potwierdza. Nie narzuca się hałasem, lecz trwa. Jego obecność objawia, że misja Jezusa nie wypływa z osobistej inicjatywy, lecz z namaszczenia Bożego. To Duch podtrzymuje, prowadzi i potwierdza drogę Syna.
Również w życiu chrześcijańskim Duch Święty działa dyskretnie i głęboko. Oświeca, umacnia, przypomina i prowadzi, nawet gdy nie dostrzegamy tego od razu. Rozpoznanie Jego obecności wymaga wewnętrznej uwagi i wytrwałej wierności.
- Głos nieba
Po chrzcie niebiosa się otwierają i słychać głos Ojca (por. Mt 3,17a). Nie jest to jedynie stwierdzenie skierowane do Jezusa, ale świadectwo złożone obecnym. Ojciec objawia, kim jest Jezus i publicznie ukazuje Jego tożsamość.
Ten głos nie wnosi niczego nowego do osoby Jezusa, lecz objawia to, kim On zawsze był. Jednocześnie inauguruje nowy sposób relacji między Bogiem a ludzkością. Ojciec przemawia, Syn się objawia, Duch Święty jest obecny. Trójca Święta objawia się na początku misji Jezusa.
Bóg wciąż przemawia do ludzkiego serca, nie zawsze słyszalnymi słowami, ale z wewnętrzną jasnością, która prowadzi i podtrzymuje. Nauka rozpoznawania tego głosu jest częścią drogi wiary.
- Umiłowany Syn
„ To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie ” (Mt 3,17b). Ostatnie słowo Ojca odsłania sedno całej tajemnicy. Jezus jest Synem, a Jego misja wypływa z tej pełnej miłości relacji.
W chrzcie to synostwo zostaje obwieszczone. W naszym chrzcie zostajemy w nie włączeni. Stajemy się dziećmi w Synu. Nie z zasług, lecz z łaski. Ta świadomość przemienia sposób, w jaki żyjemy, modlimy się i działamy. Misja chrześcijańska nie rodzi się z samotnego wysiłku, lecz z pewności, że jesteśmy kochani przez Boga.
Poczucie miłości nie eliminuje trudności na drodze, ale nadaje im sens. Wiara dojrzewa, gdy ta prawda przestaje być jedynie znana, a zaczyna być przyjmowana w sercu.
Modlić się Słowem (Lectio Divina)
Czytanie ( lectio ) : Przeczytaj powoli Ewangelię Mateusza 3,13-17. Zwróć uwagę na gesty, słowa i ciszę.
Medytacja ( meditatio ) : Co najbardziej przyciąga twoją uwagę w tej Ewangelii? Jaki fragment, gest lub słowo porusza twoje życie dzisiaj?
Modlitwa ( oratio ) : Przedstaw Panu swoją podróż, chwile przejściowe, opory i pragnienia wierności.
Kontemplacja ( contemplatio ) : Pozostań w ciszy przed Bogiem. Niech słowa zabrzmią w twoim sercu: „ Jesteś moim umiłowanym synem ”.
Działanie ( actio ) : Jak możesz w tym tygodniu bardziej świadomie i wiernie przeżywać łaskę chrztu? Jeśli nie wiesz, sprawdź datę swojego chrztu.
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu!
Szalom!
Kliknij poniżej i wybierz napisy w swoim języku.
