José Ricardo F. Bezerra i Felipe Bezerra
W Ewangelii tej 16. Niedzieli Okresu Zwykłego, rok A (Mt 13,24-43), Kościół nadal rozważa 13. rozdział świętego Mateusza, wielki rozdział przypowieści. Po przypowieści o siewcy Jezus przedstawia nam przypowieść o kąkolu i pszenicy (oraz jej wyjaśnienie uczniom), której towarzyszą dwie inne: ziarno gorczycy i zaczyn. Po raz kolejny Pan bierze obrazy z naszego codziennego życia, aby objawić nam rzeczywistości nadprzyrodzone: na polu świata, a także na polu naszego serca, pszenica i kąkol rosną razem aż do żniwa. Jest to przypowieść o cierpliwości Boga, o tajemnicy zła i o nadziei, którą Pan pokłada w każdym z nas.
Jak zwykle, przedstawiamy poniżej pięć punktów, które pomogą ci modlić się tą Ewangelią, a które rozważaliśmy w podcaście „Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego” (https://www.youtube.com/watch?v=2wds9lWJQVc); możesz go otworzyć, aby wysłuchać naszego rozważania w wybranym języku.
1. „Królestwo Niebieskie podobne jest do…”
Jezus rozpoczyna swoje publiczne nauczanie, ogłaszając: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest Królestwo Niebieskie” (Mt 4,17). Mateusz, jako dobry Żyd, który unika wymawiania imienia Bożego, woli mówić „Królestwo Niebieskie” zamiast „Królestwo Boże” (Mk 1,15). W przypowieściach Pan zawsze wychodzi od porównania: Królestwo nie jest dokładnie siewcą, siecią czy zaczynem, ale jest podobne do tych rzeczywistości. Jezus przyjmuje nasz język i nasze konkretne życie, aby dać nam zrozumieć to, co daleko nas przewyższa. Nie ma niczego ukrytego ani tajemnego w naszej wierze: Pan chce być jak najbardziej jasny, ponieważ Królestwo nie jest „tu” ani „tam”, ono już jest pośród nas, na wyciągnięcie ręki.
2. „Ten, który sieje dobre ziarno…”
Kim jest człowiek, który posiał dobre ziarno na swojej roli? Sam Jezus wyjaśnia: to Syn Człowieczy (Mt 13,37). Orygenes (185-254 po Chr.), Ojciec Kościoła, nazywał Jezusa autobasileia, Królestwem w osobie. Uczniowie, posłani, aby głosić Królestwo, zrozumieli później, że Królestwem był sam Jezus. A dobre ziarno to ci, którzy należą do Królestwa (Mt 13,38), to znaczy my, gdy pragniemy należeć do Pana. Ale uwaga: nie zawsze jesteśmy w tym stanie. Czasem upadamy, oddalamy się, i dlatego nie możemy się chlubić, mówiąc „ja z pewnością jestem pszenicą”. Jak przestrzega święty Paweł: „Kto myśli, że stoi, niech baczy, aby nie upadł” (1Kor 10,12). To, co nas podtrzymuje, to wytrwałość: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24,13).
3. „Kim jest kąkol?”
W wyjaśnieniu przypowieści Jezus podaje trzy cechy kąkolu: „to ci, którzy należą do Złego” (…), „ci, którzy przywodzą innych do grzechu, i ci, którzy czynią zło” (Mt 13,38.41). Zanim wskażemy palcem, warto spojrzeć w głąb siebie: ileż razy my sami, w pewnych chwilach, byliśmy kąkolem? Król Dawid, pomazaniec Boży, zgrzeszył i przywiódł innych do grzechu (por. 2Sm 11-12). Piotr, wybrany, aby być Głową apostołów, trzykrotnie zaparł się Jezusa (por. Mt 26,69-75), a mimo to Pan go nie odrzucił: powierzył mu już zarządzanie swoim Kościołem i potwierdził go: „paś owce moje” (J 21,15-17). Oto wielka lekcja przeciw pośpiechowi w „anulowaniu”, odcinaniu i potępianiu ludzi: istnieje możliwość nawrócenia. Dawid się nawrócił (por. Ps 50/51), Piotr gorzko zapłakał (por. Mt 26,75) i powrócił. Upodobnić się do Jezusa to wierzyć w ludzi, nawet gdy grzeszą, zwłaszcza gdy grzeszą, i mówić: „Wróć, jeszcze jest czas”.
4. „Nieprzyjaciel, który posiał kąkol, to diabeł”
W przeciwieństwie do Syna Człowieczego, który sieje dobre ziarno, stoi nieprzyjaciel, który sieje kąkol: diabeł (por. Mt 13,39), ten, który dzieli, który sieje intrygę, zamęt i rozłam. Przypowieść jest jasna: Bóg nie jest sprawcą zła. Ale dlaczego zatem istnieje zło? Święty Augustyn naucza, że zło nie jest stworzoną „rzeczą”, lecz brakiem dobra, tak jak ciemność jest brakiem światła, a zimno brakiem ciepła. Bóg je dopuszcza, ponieważ stworzył nas wolnymi i ponieważ jest zdolny wyprowadzić większe dobra nawet z samego zła. Najwyższym dowodem była Jego śmierć na Krzyżu: z najgorszej zbrodni, jaką ludzkość mogła popełnić, z zabicia Syna Bożego, Pan otworzył możliwość zbawienia dla wszystkich. Jezus już zwyciężył zło, grzech i śmierć.
5. „Żniwo”
Dlaczego pan pola nie pozwala sługom od razu wyrwać kąkolu? Ponieważ kąkol i pszenica są niemal identyczne z wyglądu, i wyrywając jedno, ryzykowaliby wyrwanie drugiego. Taka jest cierpliwość i miłosierdzie Boga: w tym czasie rosną razem, i jest czas na nawrócenie. Ale nadejdzie żniwo, u kresu czasów, gdy aniołowie dokonają rozdzielenia. Kontrast jest silny: dla jednych będzie „płacz i zgrzytanie zębów”, rzeczywistość piekła, której Pan, przez miłosierdzie, przed nami nie ukrywa; dla innych świetlana obietnica: „sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w Królestwie Ojca swego” (Mt 13,43). Święty Jan od Krzyża porównuje to zjednoczenie z Bogiem do drewna, które wrzucone w ogień staje się rozżarzone i jaśniejące jak on; a święta Teresa z Ávili mówi o dwóch świecach, których płomienie łączą się w jeden. Ci, którzy teraz płaczą i są doświadczani, zajaśnieją, jak Mojżesz, którego oblicze promieniało po spotkaniu z Bogiem (por. Wj 34,29-35), i jak Dziewica Maryja, obleczona w słońce (por. Ap 12,1).
Kroki Lectio, aby modlić się tą Ewangelią
Czytanie (lectio): Przeczytaj spokojnie Mateusza 13,24-43. Zwróć uwagę na postacie: siewcę, nieprzyjaciela, pospiesznych sług, żeńców. Zauważ odpowiedź pana pola: „Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa”.
Rozmyślanie (meditatio): Czy uznaję, że w moim sercu rosną kąkol i pszenica? Czy śpieszę się, aby „odciąć” i potępiać innych, zapominając, że Pan jest cierpliwy wobec mnie? Co bardziej karmiłem w moim życiu: to, co przynosi owoc, czy to, co jest puste?
Modlitwa (oratio): Rozmawiaj z Panem szczerze. Proś o łaskę szczerego nawrócenia, o to, by nie pozwolić, aby uraza i zło zwyciężyły w sercu, oraz o łaskę wytrwałości do końca.
Kontemplacja (contemplatio): Adoruj Jezusa, Bożego Siewcę, który wierzy w ciebie i nie rezygnuje z ciebie. Kontempluj obietnicę: „sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w Królestwie Ojca swego”.
Działanie (actio): Zrób dobry rachunek sumienia w odniesieniu do trzech cech kąkolu wymienionych w przypowieści: chwile, w których należałeś do Złego, będąc jego narzędziem, albo przywiodłeś innych do grzechu, albo sam czyniłeś zło. Nawróć się, szukając w spowiedzi przebaczenia Pana.
Zakończenie: zaproszenie do modlitwy
W tej przypowieści Pan powierza nam swoją cierpliwość i swoje miłosierdzie. Nie spieszy się, aby nas potępić: spieszy się, aby nas zbawić. Dlatego nie jest to czas, aby się poddawać: teraz jest czas, aby powrócić, aby jeszcze raz się podnieść, aby uciec się do Sakramentu Pojednania i przyjąć łaskę nowego serca. Rozpocznij swoją modlitwę razem z nami:
„Panie, wielbimy Cię i błogosławimy za tę przypowieść, którą nam powierzasz. Pozwalasz, aby kąkol rósł razem z pszenicą, ponieważ często my sami przypominamy ten kąkol: mamy wygląd pszenicy, ale serce jest daleko od Ciebie. Daj nam łaskę szczerego nawrócenia, wyrwania wszelkiego zła z naszych serc i niepozwolenia, aby uraza zwyciężyła, lecz aby Twoje przebaczenie nas odnowiło. Udziel nam łaski wytrwałości do końca, abyśmy byli z Tobą w wieczności. Dziewico Maryjo, Matko miłosierdzia, daj nam serce takie jak serce Jezusa, ciche, pokorne i miłosierne. Amen.”
Niech w tym tygodniu każde nasze spotkanie zostawia ludzi szczęśliwszymi, niż byli, abyśmy byli pszenicą, która wydaje owoce miłości, dobroci i piękna w życiu innych.
Do następnej niedzieli!
Shalom!
W dziale Formacja znajdziesz teksty lectio z pozostałych Niedziel. Od poniedziałku do soboty mamy krótki film; w niedzielę nasz podcast z Ewangelią Niedzielną, abyś mógł rozmyślać i się modlić. Zasubskrybuj kanał @FelizesOsQueOuvem i zaproś inne osoby, aby coraz więcej ludzi kochało słowo Boże i modliło się nim. Zostaw swój „like” i prześlij go przyjaciołom. Niech Bóg cię błogosławi. Shalom!
Posłuchaj naszego pełnego rozważania w podcaście: https://www.youtube.com/watch?v=2wds9lWJQVc z napisami, które wybierasz w swoim języku.
